Je zou er maar alleen voor staan met je gehandicapte kind.

 

Alleen voor je gehandicapte kind zorgen

Bij ons in huis zijn de taken goed verdeeld. Ik doe wat ik kan (vrijwel niets) en mijn man doet de rest (koken, wassen, stofzuigen, boodschappen, kinderen opvoeden).

En hoewel onze zwaar spastische zoon elke ochtend ‘mama’ roept, is het papa die dag in dag uit om 7 uur naar het hoog-laagbed sloft. Die hem op z’n rug draait, verschoont, wast, aankleedt, spierverslappers geeft en in de rolstoel tilt.

Ik smeer ondertussen boterhammen voor onze andere twee kinderen – laat ik mezelf niet helemaal weggooien. Maar het is papa die hen altijd naar school brengt en negen van de tien keer ‘s middags weer haalt.

Elke dag dank ik God op mijn blote knietjes voor deze gratis live-in Au-Pair waar ik ook nog aandacht, liefde en seks van krijg. En bedenk ik hoe ik bof ik dat geen van ons beiden de neiging heeft om bij de ander (of ons gehandicapte kind) weg te rennen. Want ook al gaan we er op onze eigen manier mee om – hij iets relaxter dan ik – we houden samen al 12 jaar lang ons spastische gezin draaiende.

Mijn #kissitforward? Die gaat naar alle ouders die het in hun eentje moeten rooien met hun gehandicapte kind. En dat wonder boven wonder nog redden ook.

Dit blog is geschreven als gastblog voor kissitforward.nl 

Tags: aangepast bed, cerebrale parese, gehandicapt kind, hoog-laag bed, rosltoel, spastisch kind, Ties van der Velde
Vorige blog Volgende blog

Comments

    • wish
    • 4 februari 2014

    Lieve Elise, ik ben zo’n moeder en het is inderdaad dat ik soms zo graag de helpende hand van een sterke lieve man zou willen en weet niet hoe lang ik het volhoud. Soms voel ik me ook zo schuldig over de manier hoe ik naar mijn kind kijk… hij kan niks, hij praat niet en zijn leven en daardoor die van mij is niet wat het had moeten zijn. En dan kom je er weer uit en ga je verder met je leven en zorg je voor de andere kinderen in t gezin. En natuurlijk zijn er fijne momenten met je kind, dat is dan eenmaal de gave die ouders van gehandicapte ouders hebben, toch proberen het positieve te vinden. Vanavond ook, was ik blij dat hij een avond geen epileptisch aanval had. Ik dank je uit de bodem van mijn hart voor het in woord neerzetten van de soms zo zware en moeilijke dingen waar wij tegenaan lopen. Elke keer als je schrijft zit ik te lachen en te huilen, het is allemaal zo herkenbaar. Mijn kind is 3 jaar en ook spastisch en ik ben naar het buitenland verhuisd omdat mijn partner mij ook nog eens mishandelde, meer psychisch dan lichamelijk, maar dan nog. Dus al met al hebben we het nu goed, in ieder geval beter dan voorheen, ook al sta ik er (nog) alleen voor.

    • Eliseschrijft
    • 4 februari 2014

    “Een avond geen epileptische aanval”. En dat in je eentje? Plus nog meer kinderen? Een held ben je!!! Hou je taai!

    • Evelien
    • 2 augustus 2016

    Hoi Elise
    Heb pas je blog ontdekt en vind het leuk en interessant om te lezen.
    Heb zelf een beperking en idd het onbegrip is het ergst

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.