Wat als hij met z’n kop in de Oostindische inkt valt?

Schilderij Inkt & Acryl door Ties van der Velde o.b.v. Tanja Kupeiri
“Doet Ties nooit iets zonder jou? Nooit?”
Volgens de vrouw die ons sinds kort coacht moet mijn zwaar spastische, 11-jarige, niet-sprekende zoon ook met gewone kinderen spelen. Zonder dat z’n moeder aan de rolstoelrem hangt. 
 
De harde waarheid is dat gewone kinderen niets kunnen met Ties. En Ties niets met gewone kinderen. Dus drop ik hem al een paar jaar bij een ‘zaterdagopvang’ club met gelijkgestemden. Lees: kinderen die óók niets kunnen. Het meubilair is van plastic in de kleuren blauw, rood of geel. Als er tv wordt gekeken, dan Bassie en Adriaan. En het stinkt er naar poep. De leidsters zijn lief maar gaan nog te vaak uit van een lichamelijke én geestelijke beperking. Wat ik ze niet kwalijk neem want Ties gedraagt zich daar van de weeromstuit ook naar. 

Maar ja, wat moeten we dan? Ik kan hem moeilijk spartelend op een judomat achterlaten. Of op de middenstip van een voetbalveld. En op een kinderfeestje bij de buren zien ze me ook al aankomen. “Joehoe, hij moet gevoerd worden, maait alles omver en is niet zindelijk. Doei!”

 
“Wil je op rolstoelhockey?” vraag ik Ties. Hij knikt van nee.
“Wil je op zwemles?” Hij kijkt me aan of ik gek ben.
Dan krijg ik een ingeving. Met een beetje hulp maakt Ties abstracte schilderijen die aan de muren van het Cobra museum niet zouden misstaan. Soms pakken ongecontroleerde armbewegingen gunstig uit. 
“Wil je op tekenles?”
“JA!!!” gilt hij. Het enige woord dat hij duidelijk kan zeggen.
Ik meld hem aan bij Tanja’s Tekenatelier, waar ik al jaren regelmatig verliefd binnen gluur. Met het oog op mijn jongsten natuurlijk. Niet voor Ties.
 
 
Al de eerste les heb ik door dat juf Tanja niet snel onder de indruk is. Ook de andere kinderen kijken niet op of om. Eentje zet de verfpot overeind die Ties ommept. Een ander drukt de kwast weer provisorisch in zijn hand. Ondertussen ritselt Tanja allerlei attributen die Ties zelf zou kunnen vasthouden. Een zwabber? Een rietje? Wacht: een radiator borstel! Speciaal bij de Blokker gehaald!
 
Als ik stijf van iets teveel cafeïne en gepieker in de categorie ‘Wat als hij met zijn kop in de Oost-Indische inkt valt???’ terugkom, ligt er een onwaarschijnlijk mooi zwabber kunstwerk te drogen.
De kinderen doen een wedstrijdje. “Drie tegen twee,” roept een jongen, “Ties hoort bij óns!” 

Ties lacht zoals ik hem op de zaterdagclub nog nooit heb horen lachen.  

Tags: dagbesteding, Elise schrijft, gehandicapt kind, spastischkind.nl, tekenles, Ties van der Velde
Vorige blog Volgende blog

Comments

    • Laura Hendricx
    • 30 december 2013

    Mooie kleuren, prachtige tekening, Ties! Ik hoop dat je nog regelmatig naar Tanja gaat.

    • Eliseschrijft
    • 1 januari 2014

    Ik geef de complimenten door 🙂

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.