Au. Dat allereerste slechtnieuwsgesprek

Het slechtnieuwsgesprek

‘Ik val maar meteen met de deur in huis’, zegt de crèchemanager. ‘Hoe vinden jullie het zelf gaan met Ties?’ Het klinkt als een strikvraag, alsof we ons moeten verdedigen.
‘We snappen dat Ties niet makkelijk is,’ antwoordt Remco haar. ‘Thuis huilt hij ook veel en slaapt hij slecht.’Ik kijk hem boos aan. Er is niets aan de hand met Ties, het is gewoon een huilbaby, wat doet hij nou negatief? De vrouw wisselt een zenuwachtige blik met de leidsters.
‘Ik ben blij dat jullie dat ook zo zien. Ties overstrekt zich vaak en drinkt niet goed. En hij kijkt je nooit recht aan. Hij maakt met niemand contact. We vroegen ons af: hoe is dat thuis?’
‘Wij hebben prima contact met Ties!’ roep ik snel voordat Remco iets kan zeggen.

Het is 2002. Ties is vijf maanden oud en gaat sinds twee maanden naar de crèche. Bij het brengen en halen, horen we steevast alleen maar hoe lief ze hem vinden. Dit is niet het gesprek dat ik had verwacht.
‘Ik heb jarenlang op een medisch kinderdagverblijf gewerkt,’ gaat de vrouw verder. ‘We denken dat Ties autistisch is.’
Ik barst in huilen uit. ‘Hij kijkt gewoon een beetje scheel! Dat trekt wel weg!’
‘Oh schát! Nou moet ik ook janken!’ een van de leidsters geeft me een knuffel.
Buiten stamp ik zo hard richting de auto dat Remco mij bijna niet bijhoudt. De maxi-cosi zwengelend aan mijn arm. ‘Wat denkt dat mens wel! Ze is zelf autistisch!’

slechtnieuwsgesprek

Het is ons eerste gesprek in een klein kamertje, met professionals die vreselijke dingen over mijn kind zeggen. Dingen die ik niet wil horen, maar wel zie. Ik zie heus dat Ties z’n hoofd niet omhoog houdt. Ik zie heus dat andere kindjes wél al naar speelgoed grijpen, wél omrollen, wél proberen te kruipen. Maar ik denk: de mijne loopt wat achter, het komt wel goed. Pas als de kinderarts aan de bel trekt en Ties te ‘floppy’ vindt – een belediging die er ook nog wel bij kan – ondernemen we actie. Een MRI-scan wijst uiteindelijk uit dat hij weliswaar niet autistisch, maar wel zwaar gehandicapt is.

Bijna negentien jaar later, en volledig oké met alles wat Ties niet kan en nooit zal kunnen, heb ik mededogen met mijn jongere, boze zelf. En met de crèchemanager: de eerste boodschapper die door mij beschoten werd.

Lees ook: ‘Hoe heb ik het mijn ouders verteld? Geen idee.’

Ben jij zelf ouder van een zorgintensief kind? Sluit je aan bij de Facebook community ‘Wat Niemand Weet’. Met dagelijks verhalen en posts die raken en vermaken. En de mogelijkheid om contact te maken met 15.000 anderen die jouw leven snappen.

 

Vorige blog Volgende blog