Wat als beide ouders van een zorgintensief kind omvallen?

AstraZeneca bijwerkingen

Eind vorig jaar kreeg Serinde, het vriendinnetje van Ties, een rugoperatie. Ze zijn al jaren een setje. Haar huis is zo’n beetje zoals ons huis. De tillift, het hoog-laag-bed, het aangepaste bad. De rolstoelbus op de oprit. Een vergelijkbaar gezin, met vergelijkbare perikelen, pieken en dalen. En een ziekenhuisopname, zo weten wij ook, betekent alle hens aan dek.

Groot was de schok dan ook toen pal na de (gelukkig geslaagde) operatie Serindes vader corona bleek te hebben. De Engelse variant die toen net zijn stekels liet zien. One man down. Enkele uren later bleek ook haar moeder positief.  Ze moesten hun volledig afhankelijke, niet altijd even goed verstaanbare dochter in het ziekenhuis achterlaten. Alleen. Als dat maar goed ging.

Het ging niet helemaal goed. Ondanks een schema van ‘invalouders’ – waaronder ook ikzelf –  vele Facetime gesprekken met artsen en met Serinde, ging er veel mis. Zo bleken haar tanden al dagen niet gepoetst. En lag ze veel te lang in bed, terwijl ze juist korte stukken in haar rolstoel moest revalideren. Midden in een coronagolf kon het personeel begrijpelijkerwijs niet dat stapje extra zetten. Het stapje dat nodig is bij een kind met een meervoudige beperking, zonder de ouders erbij.

AstraZeneca bijwerkingen

Met dit horrorscenario in ons achterhoofd, waren we er als de kippen bij toen we de ‘mantelzorgers’ vaccinatie-uitnodiging kregen. We besloten samen te gaan om maar snel genoeg beiden immuun te zijn.

Ik lag er ’s middags al af. De laatste keer dat ik me zo ellendig voelde, was toen mijn buik doormidden was gesneden om er een kind uit te vissen. Maar toen kreeg ik morfine, nu niet. Ook Remco kwam al om negen uur ’s avonds, misselijk met koppijn, naast me in bed. Als dat maar goed ging.

Het ging goed. Remco is de stoïcijnse van ons twee. De stille werker. Ik huil. Hij troost. Ik treed naar buiten, vertel ons verhaal. Hij zegt: ‘prachtig stukje weer hoor’, maar voelt niet de behoefte om het op zijn timeline te delen. En nu bij ons beiden het ‘gif’ door de aderen stroomde, was hij degene die bleef zorgen. Hij stond op. Tilde onze zwaar gehandicapte 20-jarige zoon in bad. Kleedde hem aan. Gaf hem ontbijt en wachtte tot het busje kwam.

Remco is heus geen superheld: ik weet dat de bijwerkingen van AstraZeneca bij vrouwen heftiger zijn. Maar dat hij bleef staan toen ik omviel, stelde me stiekem toch gerust.

Lees ook: hoe ik op handen en voeten boven de Hema wc m’n drie kleine kinderen alleen moest laten

Ben jij zelf ouder van een zorgintensief kind? Sluit je aan bij de Facebook community ‘Wat Niemand Weet’. Met dagelijks verhalen en posts die raken en vermaken. En de mogelijkheid om contact te maken met 15.000 anderen die jouw leven snappen.

 

 

 

 

 

 

Vorige blog